Verhalen lezen

Wat begon als een wilde ingeving op oudjaarsavond in Noordwijkerhout, tussen vuurwerkrook en goede voornemens, is uitgegroeid tot iets dat groter is dan wijzelf: Brouwerij de Herenweg.

Samen met mijn jeugdvriend Brent van den Berg besloot ik een idee niet alleen te dromen, maar te brouwen. Letterlijk. We wilden een witbier maken dat niet alleen goed smaakt, maar ook iets vertelt. Iets echts. Iets lokaals. En zo werd ’T Witte Kerkje geboren, ons eerbetoon aan het hart van ons dorp.

Gedreven door vriendschap, vakmanschap en gewoon het lef om het te doen, zijn we van grappen makende gasten naar serieuze brouwers gegaan. In april 2025 lanceerden we onze eerste batch: 500 liter fris, karaktervol witbier met een hoppige twist. Binnen no time uitverkocht. Geen marketingtrucs, gewoon een eerlijk bier dat mensen raakt én samenbrengt.

En het gaat snel. Steeds meer horeca in de regio tapt ons bier met trots. De…

De regen ratelt als een bezorgde postbode tegen de ramen van De Lege Knip. Binnen is het warm, bijna loom. De koffiepot borrelt zacht, en iemand heeft verse speculaas meegenomen. Aan de leestafel zitten Trees, Jannus, Syl, Hafida en meneer Van Aalst. De krant ligt open, een felle kop springt eruit:

“PVV’ers laten een derde van de Kamerdebatten schieten – vergoedingen mogelijk teruggevorderd.”

Jannus (neemt een flinke slok koffie):"Nou, dat werd tijd. Als jij een baan hebt en je komt niet opdagen, dan krijg je toch ook geen loon? Waarom zouden zij wél betaald worden voor lege stoelen?"

Trees (knikt):"Ik zeg: afwezigheid = inhouding. Simpel. Je vertegenwoordigt het volk, geen spoken."

Syl (met een bittere grijns):"En dan zeggen ze dat ze in achterkamertjes werken. Nou, als dat zo is, dan hebben die achterkamertjes géén wifi, géén microfoon en géén idee wat er speelt."

Hij komt binnen met een plastic tas van de supermarkt. Niet vol — vormloos zelfs. Zijn jas hangt open; de rits geeft het op. Op zijn gezicht ligt iets tussen rust en onrust.

Hij kijkt niet om zich heen zoals de meesten doen, op zoek naar koopjes of schatten. Zijn pas is traag, bedachtzaam, gericht op de tafel achterin waar het koffiezetapparaat pruttelt.

“Mooie plek hier,” zegt hij zacht, bijna tegen zichzelf.

Achter de toonbank knikt Jannus. “Het is ook een rustplek. Voor wie even niet weet waarheen.”

De man aarzelt. Zet zijn tas op de grond naast zich en laat zich zakken op een stoel.

“Ik was net bij mijn moeder,” zegt hij dan. “Ze woont nog op zichzelf. Met moeite. Haar bed staat inmiddels in de woonkamer.”

Twee oudere mannen .

Twee oudere mannen zaten voor hun kleine dijkhuisje .

Op een bankje zo samen met een lekkere bakje koffie en een sigaretje .

Dat deden ze al jaren zo want dat hadden ze samen zo besloten .

Als je wil roken dan doe we dat buiten niet meer in huis en ja ook in de winter maanden . En dat bevalt hen goed je rook dan een stuk minder van !

En het is prachtig om voor het huisje te zitten zij kunnen er heerlijk van genieten zo samen kijkend de landerijen in en zo ook even met elkaar de dingen des levens door te nemen . Opeens zegt de enen mannetje tegen de andere hebt jij dat ook gelezen ? Er heerst steeds meer onrust tegen mensen die anders geaard zijn zoals wij !

Deze zin past bij mijn leven en niet voor niets! Ik ben mijn leven gestart met een aantal jaren van ziek zijn, iets wat ik mijzelf niet goed kan herinneren, wel iets wat je onbewust met je meedraagt. Ik groeide op met veel sport en lieve familie om mij heen. Wat ik niet had was groepjes vrienden, ik was veel alleen en werd uiteindelijk gepest in het laatste jaar van mijn lagere school. Ik was anders dan anderen, ik heb dit lang niet begrepen en geen plek kunnen geven. Op 22 jarige leeftijd verloor ik plotseling mijn vader, mijn alles, door de alles vernietigende vlammen.

Het gemis is geen worsteling want ik heb veel van zijn plotselinge dood geleerd. Ik ben niet bang voor de dood en heb door de situatie in één dag geleerd van kleine dingen te gaan genieten, meer aan vandaag en morgen en niet aan over…