Fictie

De regen ratelt als een bezorgde postbode tegen de ramen van De Lege Knip. Binnen is het warm, bijna loom. De koffiepot borrelt zacht, en iemand heeft verse speculaas meegenomen. Aan de leestafel zitten Trees, Jannus, Syl, Hafida en meneer Van Aalst. De krant ligt open, een felle kop springt eruit:

“PVV’ers laten een derde van de Kamerdebatten schieten – vergoedingen mogelijk teruggevorderd.”

Jannus (neemt een flinke slok koffie):"Nou, dat werd tijd. Als jij een baan hebt en je komt niet opdagen, dan krijg je toch ook geen loon? Waarom zouden zij wél betaald worden voor lege stoelen?"

Trees (knikt):"Ik zeg: afwezigheid = inhouding. Simpel. Je vertegenwoordigt het volk, geen spoken."

Syl (met een bittere grijns):"En dan zeggen ze dat ze in achterkamertjes werken. Nou, als dat zo is, dan hebben die achterkamertjes géén wifi, géén microfoon en géén idee wat er speelt."

Hij komt binnen met een plastic tas van de supermarkt. Niet vol — vormloos zelfs. Zijn jas hangt open; de rits geeft het op. Op zijn gezicht ligt iets tussen rust en onrust.

Hij kijkt niet om zich heen zoals de meesten doen, op zoek naar koopjes of schatten. Zijn pas is traag, bedachtzaam, gericht op de tafel achterin waar het koffiezetapparaat pruttelt.

“Mooie plek hier,” zegt hij zacht, bijna tegen zichzelf.

Achter de toonbank knikt Jannus. “Het is ook een rustplek. Voor wie even niet weet waarheen.”

De man aarzelt. Zet zijn tas op de grond naast zich en laat zich zakken op een stoel.

“Ik was net bij mijn moeder,” zegt hij dan. “Ze woont nog op zichzelf. Met moeite. Haar bed staat inmiddels in de woonkamer.”