Biografieën

Het kan natuurlijk niet. Een heel leven in een paar uur uit de doeken doen. Karin kent een vol en druk bestaan waar nog dagelijks herinneringen aan worden toegevoegd. De verhalen van vroeger worden verteld tussen uitstapjes met vriendinnen, vakantieweken en dagelijkse bezigheden. In vier uur blijkt er dan toch best veel gezegd. Misschien volgt er nog eens een boek, waar minstens 87 jaren leven en liefde in voorbij komen, met twee mannen en 2 honden. Laten we met die laatste eens beginnen om in te stappen in het bijzondere verhaal over het leven van Karin Harteveld.

Labradors zijn lieve en gehoorzame honden. Harde werkers die niet graag stilzitten. Ze zijn het liefst in beweging. De overeenkomst in karakter met Karin Harteveld (86) uit Bleiswijk kan niet treffender. In haar roerige leven was ze het baasje van 2 mannelijke labradors Jack en Tom. “Op sommige momenten hebben ze mijn…

Het is 24 juli 2004 als ik met twee van de drie kinderen naar Den Haag verhuis. De oudste is dan al even ingeschreven aan de universiteit in Nijmegen en, na een jaar onrustig pendelen, daar sinds zijn tweede studiejaar woonachtig.

Later zou hij eens zeggen dat Nijmegen hem gevormd heeft. Een uitspraak die me destijds o zo stak. Het kwam me voor alsof ieder woord me aanviel als een zwermpje bijen Het duurt, eer je wijs en moeder wordt, of liever, het wijs zijn van het moederschap komt jaren, jaren ná het baren.

Het wijs zijn komt als jij beseft dat jij, de ouder, in je zonen in je dochter, doorklinkt in een eigenschap, niet in wat jij aanziet voor jouw verdiensten.

Dat, wanneer er eentje zegt ‘Moes, ik lijk op jou,’ of ‘Moeke toch, wat is er nou?’ dat dát is waar het om gaat, om ging, om…

Het is donderdag 25 januari 1990 en er waait langs de Noordwijkse kust een zware storm. Ik fiets van mijn werk naar huis en de dakpannen vallen van de daken op dat moment. Mijn vader reed toevallig voor mij met de auto en we kwamen gelijk thuis. Hij was bij zijn ouders geweest om te controleren of alles ok was en na een inspectie thuis zei hij dat hij naar de kazerne ging. Met zo’n storm zal er wel iets aan de hand zijn. Bij het weggaan stond hij op de deurmat en zei: ‘dag’.

Terwijl de ergste storm van de eeuw over Noordwijk raasde, kwam het nieuws binnen dat er brand was uitgebroken in Huis ter Duin. Ergens tussen half 6 en 6 uur voelde ik de drang om erheen te gaan, niet wetende dat hij op dat moment ook daadwerkelijk overleed. Ik ben met mijn moeder in de…

Jakob stond in de deuropening van zijn oude houten huis, zijn blik gericht op het uitgestrekte landschap dat zich voor hem ontvouwde. De eindeloze vlakte was een mysterieus, ongetemd gebied, een plek waar niemand met zekerheid iets over wist. Het leek wel alsof de horizon zelf de geheimen van het bestaan verborg. Het gerucht ging dat reizigers die de grens van het dorp overstaken en de vlakte betraden, nooit meer terugkeerden. Sommigen beweerden dat er wilde beesten leefden, anderen fluisterden over duistere krachten die de geesten van de reizigers verteerden.

Jakob had deze verhalen vaak gehoord in zijn jeugd, toen hij als jongen langs de rand van de vlakte speelde. Zijn ouders hadden hem altijd gewaarschuwd: "Ga niet te ver, jongen. De vlakte neemt wat het wil, en het geeft niets terug." Hij had zich aan hun waarschuwing gehouden, net als de rest van het dorp. Maar nu, na een…