De boom
Vanuit haar keukenraam zag mevrouw Davids de kinderen spelen aan de overkant van de straat, op een open veldje, dat grensde aan een smal kanaal en waar de buurtkinderen vaak speelden, ondanks dat het veldje zelf niets te bieden had aan speeltoestellen, zoals die op een aantal plekken verderop wel te vinden waren. Het was een lentedag, warmer dan was voorspeld en waarop dus was gerekend.
Mevrouw Davids begreep dat de kinderen maar al te blij waren dat ze lekker konden spelen in dit aangename weer, onder een stralende zon aan een nagenoeg wolkenloze hemel. Alle kinderen uit de buurt kende ze en ook dit groepje. Enkelen woonden zelfs vlakbij haar huis, dat was gelegen aan een rij fraaie vooroorlogse riante middenwoningen langs het kanaal, dat verder doorliep naar buiten de kleine stad waar mevrouw Davids geboren was en in dit huis alweer bijna 40 jaar woonde, met haar enkele jaren terug overleden man. Zelf hadden ze geen kinderen gekregen. Niet omdat dat dat niet kon maar omdat beiden dat niet wilden, om redenen waarover ze het vanaf dag 1 eens waren. Maar mevrouw Davids kon zeer genieten van de kinderen van anderen, in dit geval die van de buren, en de kinderen hielden van haar, die lieve zorgzame buurvrouw. Ze kregen regelmatig snoepjes, koekjes en bij dit weer weleens een ijsje of frisdrank. Mevrouw Davids was bij de kinderen dan evenzo bijzonder populair. Het zou, mede, de reden kunnen zijn waarom de kinderen de voorkeur gaven aan spelen zo vlakbij het huis van mevrouw Davids in plaats van op de speciale speelruimtes die de gemeente had aangelegd, enkele straten verderop.
Ze deed de vaat, toen ze vanuit haar ooghoek het groepje van zes kinderen de straat zag oversteken richting haar huis. En inderdaad, enkele seconden later hoorde ze de bel van de voordeur luiden, de haar al 40 jaar zo vertrouwde dingdong, twee keer achter elkaar, alle twee in weer andere toonhoogten en het was daarmee inderdaad een unieke bel. Bezoekers merkten dat altijd snel op en vroegen dan waar ze die mooie bel toch hadden gekocht, want die wilden zij ook wel, zo’n bel. Maar de bel was niet gekocht, het was een geschenk van een Amerikaanse zakenrelatie van haar man, een gift die ze meteen extra waardeerden omdat het zo’n exclusieve deurbel was.
Mevrouw Davids liep naar de voordeur, ze ging er vanuit dat de kinderen iets wilden drinken, warm en dorstig van het spelen, en zette de ijskast alvast open. ‘Zo kinderen, jullie hebben vast wel trek in…..’ Maar voordat ze haar zin kon afmaken zei het meisje dat vooraan stond in het groepje, ze was met net acht een van de jongsten maar al een heel pittig dametje dat vaak de leiding nam bij het spelen, ‘Buurvrouw, er ligt daar een meneer tegen een boom te slapen. Martijn zag het als eerste toen hij de bal ging halen.’ Het kind wees richting de overkant, het grasveldje waarop de kinderen speelden en de andere kinderen draaiden even kort hun hoofden met haar wijzende hand mee.
‘Wat zeg je me nu mijn lieve kind?’ Ze keek gelijk naar de overkant maar zag bij de eerste boom in het blikveld niets bijzonders.
‘Het klopt wat ze zegt buurvrouw,’ viel Martijn, hij was tien, het meisje acht. ‘En we hebben geprobeerd hem wakker te maken want we wilden dat hij geen last zou krijgen van onze bal, want die kwam per ongeluk tegen hem aan.’
‘Maar hij slaapt heel diep, hij zal dan wel heel moe zijn, hè buurvrouw?, ‘ viel het meisje weer bij.
‘Ja juist,’ zei mevrouw Davids, die moest herstellen van de berichtgeving die ze niet had verwacht. ‘Ik loop dan wel even met jullie mee om te gaan kijken, ‘ en ze stak resoluut de straat over, de voordeur open latend en het groepje kinderen achter haar aan. Eenmaal aan de overkant keek ze opnieuw richting de eerste boom maar kon niets ontdekken dat leek op de beschrijving van de kinderen. Na echter nog een paar stappen in het veldje zag ze iets verderop inderdaad de contouren van wat leek op een tegen een boom zittende man. Dichterbij gekomen zag ze dat hij met zijn rechterkant tegen de boom leunde, met zijn hoofd diep weggedoken in de opstaande kraag van de chique beige regenjas die hij droeg. Ze dacht dat hij hooguit een jaar of 50, misschien 60 max moest zijn maar dat was een vlugge inschatting. Naast hem lag een bruin leren kantoortas op een van de zijkanten, met aan de bovenkant een iets meer dan half geopende rits waar enkele papieren uitstaken. De man was verder ook meer dan goed gekleed. Onder zijn jas droeg hij een blauw kostuum en roodbruin gekleurde strak glimmend gepoetste leren schoenen van een beslist duur merk. Mevrouw Davids boog voorzichtig voorover, duwde de kraag van de jas een beetje opzij en raakte even de linkerarm aan van de man. De kinderen stonden er met grote ogen in hun van verbazing strak gespannen nog zo jeugdige gezichten naar te kijken. Mevrouw Davids stond al snel weer rechtop, met een blik in haar ogen die kinderen van hun leeftijd nog niet zouden begrijpen.
‘Die meneer moet wel heel erg moe zijn dat ie hier is gaan slapen,’ zei een opgeschoten knaap, met de voetbal in zijn handen.
‘Jullie hebben helemaal gelijk kinderen, deze meneer is vast zo moe geworden dat hij hier even is gaan uitrusten en in slaap gevallen. Dat kan gebeuren. Weet je wat, ik zal de politie bellen om hem te komen ophalen en naar huis te brengen. Gaan jullie intussen maar lekker verder met spelen. Heel erg goed dat jullie me zijn komen waarschuwen, daar zal die meneer jullie zeker zeer dankbaar voor zijn.’
‘Oh maar dat hoeft niet hoor buurvrouw. Wij blijven dan wel bij die meneer, we kunnen wel even wachten met spelen en op hem passen tot de politie er is.’ Het was opnieuw het 8-jarig meisje. Maar mevrouw Davids hoorde haar niet, ze was resoluut de straat alweer overgestoken, met ferme stappen.
Het groepje kinderen keek haar na tot ze achter haar voordeur was verdwenen. Een meisje van een jaar of elf draaide zich toen als eerste om naar de man op de grond, bukte en ging bij hem zitten, terwijl de andere vijf kinderen eveneens een paar stappen dichterbij kwamen, in een soort beschermende haag om hem heen. Een van de jongens pakte de aktentas en zette die vlak naast de man, terwijl hij de er uitstekende papieren in terug drukte en de rits dichttrok. Alle andere kinderen zeiden niets maar hadden hun blik vol zorg en toewijding constant op de man gericht, alleen het meisje dat als eerste bij de man was gaan zitten zei: ‘Maakt u zich maar geen zorgen hoor meneer, mevrouw Davids zal de politie bellen en u weer netjes naar huis brengen zodat u daar rustig verder kan slapen. Wij passen zolang wel even op u,’ en ze veegde met een lieflijk en zorgzaam gebaar van haar gave blanke ranke meisjesvingers een lok van zijn al flink grijzende halflange haar dat over zijn gesloten ogen was gevallen.
Op exact datzelfde moment leek de boom even zacht te schudden in een plotseling opgekomen zwoele bries en er dwarrelde heel langzaam een helgroen blad van een van de takken naar beneden en belandde op de linkerschouder van de man. Alsof de boom daarmee liet weten dat het goed was en dat de natuur altijd alles wist wat er te weten moest zijn.
Reacties (0)
Nog geen reacties. Laat Peter weten wat dit verhaal met je deed.