Hervonden

Haar spiegelbeeld keek haar aan.

Ze zag een vrouw van middelbare leeftijd met kleine rimpeltjes in haar gezicht.
De tijd tikte door en haar lichaam volgde deze als een schaduw.
Ze voelde hoe haar negatieve zelfbeeld om de hoek kwam zetten.

Woorden, altijd die liefdeloze woorden.
Ze probeerde ze te negeren, maar ze waren een gewoonte geworden.
En met de jaren die verstreken werden ze harder en harder.

Ze keek weg.
Ze wilde genieten, maar stond zichzelf in de weg.
Ze keek nog een laatste keer, een hunkering naar verandering vloog voorbij,
en toen gooide ze de donkere doek weer over haar reflectie.

Ze was zich stilletjes aan het neerleggen bij hoe het nu was, maar ze hield niet van die verouderende ik.
Haar geliefde was jaren geleden overleden.
Te vroeg was hij gegaan.

Hij had van haar gehouden zoals ze was geweest. Puur. Rauw.

Ze had nooit meer de liefde gevonden die hij met zich mee had genomen naar de andere zijde.

Haar hart voelde zwaar. Er was weinig lichts in haar leven.

De sleur had haar gegrepen en in zijn macht.
Iedere dag stond hij weer voor de deur.
Klaar om haar ware potentieel te onderdrukken.

De bel ging.
"Daar is hij weer..." dacht ze.
Ze wilde het niet meer, maar had geleerd om altijd goed voor haar gasten te zorgen.

Dus liep ze weer naar de deur om deze te openen.
Ze legde haar hand op de klink en voelde het laatste beetje hoop wegstromen.
Met een diepe zucht deed ze de deur open
en keek naar hetgeen dat voor haar deur stond te wachten.

"Hi, zei het, "Ik ben schoonheid."

De vrouw keek naar de pracht en praal die voor haar deur stond te stralen
 en voelde haar hart overstromen met warmte.
Met tranen op haar wangen zei ze lachend:
"Kom binnen, volgens mij ben je aan het juiste adres! Je bent van harte welkom. "